Όταν το κράτος σε αναγκάζει να διαλέξεις
Δεν πρόκειται για προσωπική επιλογή. Πρόκειται για επιβολή.
Χιλιάδες νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί καλούνται να υπηρετήσουν μακριά από τα σπίτια τους, μακριά από τα παιδιά τους, σε ένα σύστημα που γνωρίζει το πρόβλημα — και απλώς το αγνοεί. Η οικογένεια διασπάται όχι από ανάγκη, αλλά από πολιτική επιλογή.
Και το πιο προκλητικό; Η πολιτεία θεωρεί ότι η γονεϊκή παρουσία «λήγει» στα 8 χρόνια. Μετά, σαν να πατά ένας διακόπτης, το παιδί υποτίθεται ότι δεν χρειάζεται τον γονέα του. Σαν η εφηβεία —η πιο κρίσιμη και εύθραυστη περίοδος— να είναι μια φάση αυτάρκειας.
Αυτό δεν είναι απλώς λάθος. Είναι επικίνδυνο.
Ένα παιδί 12 ή 13 ετών δεν χρειάζεται λιγότερο τον γονέα του. Τον χρειάζεται διαφορετικά — αλλά εξίσου ουσιαστικά. Κι όμως, το θεσμικό πλαίσιο επιλέγει να το αγνοεί, αφήνοντας τις οικογένειες να διαλυθούν σιωπηλά.
Η «λύση» που προτείνεται; Άδεια άνευ αποδοχών. Δηλαδή: μείνε με το παιδί σου, αλλά χωρίς μισθό. Χωρίς στήριξη. Με όλο το κόστος πάνω σου.
Αυτό δεν είναι μέριμνα. Είναι μετάθεση ευθύνης.
Το πραγματικό δίλημμα που επιβάλλεται είναι ωμό:
ή δουλειά ή παιδιά.
Και αυτό, για μια σύγχρονη κοινωνία, δεν είναι απλώς άδικο. Είναι ντροπή.
Η φροντίδα δεν σταματά στα 8.
Και η πολιτεία δεν μπορεί να συνεχίσει να κάνει πως δεν το βλέπει
